เย้!!!! ในที่สุดเราก็มีบล็อกกับเค้าแล้วล่ะ มีไว้ทำอะไรเรอะ ก็เอาไว้บ่นๆๆๆ ไง 5555 ชอบจริงๆเลย ว่าแล้วเราก็ขอบ่นหน่อยดีกว่าแต่ว่านะ ก่อนบ่นขอพูดถึงคอนเซปท์ของหน้าตาบล๊อกก่อนละกันก็คือว่าเราตั้งใจทำให้หน้าคล้ายๆเว็บโลกิของเราน่ะแหละ(จริงๆแล้วคือหมดมุข) 555 ก็เอาเป็นว่าอย่างนี้ล่ะนะ ต่อไปนี้เราจะได้เริ่มบ่นซัที อยากบ่นมากๆแล้วอ่ะ

ก็คือว่า เราเบื่อเปิดเทอมจริงๆเล้ยยยยยเบื่อมากๆ เบื่อจนทนไม่ไหวแล้ว อย่างวันนี้(วันจันทร์)ก็เรียนๆหลับทุกชึ่วโมง เมื่อวานนี้ก็นอนดึงเลยแทบจะไปหลับเอาในห้องเลยอ่ะแต่ไม่ทำเพราะเราหลับไม่แนบเนียน โดนอาจารย์จับได้เอาง่ายๆต้องไปฝึกให้หลับแบบยังนั่งหลังตรงแล้วจับปากกาอยู่ได้ก่อน ทีพอจะเป็นที่พึ่งทางใจของเราก็มีแต่เยอรมันอ่ะนะ(มันมีแค่อังคาร-พฤหัส วันละ2คาบ)อาจารย์น่ารักมากเลย แต่ว่ามันมีคาบนึงเรียนกะคนเยอรมัน ทั้งๆที่น่าจะสนุกแท้ๆ แต่ว่าเบื่อค่ะ ยังสาวยังแส้แท้ๆแต่แกเฉื่อยมากๆเลย กว่าจะหมุนตัวมาเขียน กว่าจะพูดแต่ละคำ ทำเอาเราจะหลับไปหลายงีบ เคยได้ยินมาอยู่หรอกว่าคนเยอรมันพูดช้าทำช้าคิดก็นาน แต่ไม่นึกว่าจะเป็นขนาดนี้ ถ้าเป็นอย่างนี้กันทุกคนละก็นะ เราไปเที่ยวที่เยอรมันเมื่อไหร่ละก็เราต้องกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวหลับคร่อกทั้งวันแน่ๆเลยอ่ะ

อ่า....ใช่ อีกอย่างนึงคือว่าตั้งแต่เปิดเรียนมาอาทิต์ที่สามเนี่ย เราหยุดวันจันทร์มาสองครั้งแล้วค่ะ ตอนดูบนตารางจะพบว่าวันนี้มีวิชาหนึ่งรหัส 1002 ซึ่งวิชาที่ขึ้นต้นด้วย1เนี่ยมันก็ต้องภาษาไทยใช่มะ แต่ว่าคนที่สอนมันคนละคนกันกับที่สอนภาษาไทยเราอ่ะเราก็เลยสงสัยมากไลยว่ามันคือวิชาอะไรกันแน่ และแล้วในวันนี้มันก็ปรากฏโฉม่ะ มันคือ แท่นแทนแท๊นนนนน มันคือวิชา พิจารณาวรรณคดีค่ะ กรี๊ดดดดดดดด!!!!!!~ ที่กรี๊ดนี่ไม่ใช่ดีใจนะ แต่ว่ามันน่าสยดสยองมากๆเลยอ่ะ มาคร้งแรกอาจารย์แกบอกว่าจะวัดผลความสามารถในการอ่านวิเคราะห์ตีความ แล้วแกก็จะดการให้ปริศนาคำทายมาเป็นกลอนเลยค่ะ จะพิมให้ดูเท่าทีจำได้นะ

ผักหนึ่งชอบอยู่ วัดวา

ผักสองชอบตวาดหมา ขับไล่

ผักสามนั้นชอบไป จ่ายตลาด

ผักสี่นั้นมักใช้ ทำร้ายผู้คน

คร่าวๆก็ประมาณนี้แหละ จำไม่ได้ ไม่รูว่าถูกรึเปล่า จริงๆแล้วมีอีกข้อ แต่ว่าจำไม่ได้อ่ะ อันนี้ก็ตอบได้ไป3ข้ออ่ะนะ ไม่รู้ถูกรึเปล่า ไอ้ผักชอบอยู่วัดวานั่นเราตอบไปว่าผักชี ส่วนไอ้ผักตวาดหมานี่แหละที่ตอบไม่ได้ ผักที่ชอบจ่ายตลาดก็ผักตำลึง แล้วข้อต่อมาก็ผักตบชวา จะถูกป่าววะ ช่างมันเหอะ!!!!ที่รู้ๆคือเราเบื่อมากๆ อยากเรียนให้จบแล้วรีบๆไปกินข้าว

ต่อมาก็ไม่ค่อยมีอะไรหรอก มี2คาบสุดท้ายทรมานเรามากเลยอ่ะ มันคือชีวะค่ะ เบื่อมาก นั่งหลับแบบปลาทั้งชั่วโมง หลับแบบปลานี่ก็คือแบบว่านั่งตาแป๋วแต่ว่าไม่มีอะไรเข้าหัวเลยนั่นล่ะค่ะ เพราะเรานั่งอยู่หน้าห้องไงก็เลยหลับไม่ได้ ต้องทำเป็นตั้งใจเรียน แต่กอย่างน้อยเราก็ไม่คุยเสียงดังรบกวนคนที่เค้าตั้งใจเรียนกันหรอกนะคือแบบว่า ถึงจะเป็นคนอย่างเรานะ(มันหมายความว่าไงวะ)มันก็มีบางทีเหมือนกันที่เราตั้งใจเรียน แล้วเราก็จะเราคาญไอ้พวกสัดว์เซล์เดียว โทดที สงสัยจะว่าแรงไปแฮะ เราจะรำคาญไอ้พวกคนที่มันคุยกันเสียงดังรบกวนชาวบ้านเค้ามากๆเลยอ่ะถึงเราจะชั่วแล้วก็ชอบนั่งสัปหงกในห้องเรียน เราก็ยังมีสมองพอที่จะคิดว่าตอนไหนควรหรือไม่ควรอ่ะ พูดจริงๆพวกเค้าไม่นาทำแบบนี้กันเลย แตกต่างจากที่เราเรียนตอนมอตั้นลิบลิ่ว ไม่ว่าจะเป็นวิชาอะไรก็ตาม ทั้งห้องจะเงียบกริบ ถ้าไม่หลับก็คุยกันแค่เบาๆ ไม่มีใครคุยกันเสียงดังแบบไร้มารยาทอย่างนี้เลย จริงๆนะ เอาเถอะ เราคิดถึง3.4 จังเลยอ่ะ จบละกัน พอและ

Tschuess

มันเหมือนฝันร้าย...!!!!

ใช่เล้ว มันคือฝันร้าน โอ้!!! มันคือไนท์แมร์ที่เกิดขึ้นตอนกลางวัน

มันไม่ใช่เรื่องดีๆที่เราจะเรียกได้ว่าDayDream

เพราะว่า เมื่อวานนี้(วันอาทิตย์)บ้านเราตัดไฟค่า.......

ใครที่ยังไม่เคยเห็นเซเว่นปิด มาที่นี่สิ ได้เห็นเลย มันปิดไปล็อกประตูเลยอ่ะ เพิ่งเคยเห็นเหมือนกันอ่ะ

เราก็เลยหนีจากฝันร้ายนี้ไป โดยการไปงานจัมป์(จริงๆกะจะไปตั้งแต่แรกแล้วอ่ะนะ) แม่เราไปส่งด้วย ไม่น่าเชื่อ สงสัยคงไม่อยากอยู่บ้านเหมือนกัน แหงสิ ใครจะอยากอยู่บ้านที่ไม่มีไฟใช้อ่ะ แล้วคือจริงๆ แม่เราจะไปเดินช๊อปปิ้งต่อด้วย พอมถึงงานจัมป์ ก็แยกกับแม่ระหว่างรอเข้าแถวซื้อบัตรก็เจอจิบิจังที่กำลังโทรศัพท์อยู่โดยบังเอิญ แล้วจิบิจังก็ยัดโทรศัพท์ใส่มือเราเฉยเลย โอ้ อะไรเนี่ยยย

ปรากฏว่า จริงๆแล้วก็คือน้องน้ำ(เพื่อนเรา)มาไม่ถูก เลยโทรมาถาม ซึ่งจิบิจังก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ก็เลยให้เราที่นั่งรถเมล์มาเป็นคนบอกอ่ะนะ เราเลยคตุยเพลินจนลืมซื้อบัตร ต้องยัดตังใส่มือจิบิจังให้เค้าซื้อให้

พอเข้างานก็ซื้อๆๆๆๆๆ ตอนแรกมีอยู่ประมาณเก้าร้อยหมดในพริบตาเดียว เดินไปเบิกจากมาบุญครองมาอีกพันนึง ก็ใช้ๆๆๆ จนมันเหลืออยู่สามร้อย แล้วหลังจากนั้นก็ถ่ายรูปคนเค้าคอสกัน

แล้วก็ขึ้นสายห้าสิบกลับบ้าน กลับก่อนน้องน้ำกับจิบิจังเพราะนัดกับคนที่บ้านว่าจะออกไปกินข้าวข้างนอกฉลองวันเกิดพี่เรากัน

พอกลับมาถึงบ้าน จะให้ทำอะไรล่ะ!อ่านโดสิคะ แต่ว่าไม่น่ารีบกลับเลย นั่งอืดอยู่บ้านตั้งนานกว่าจะอกไปข้างนอกกกัน แต่ก็ดี ได้นั่งพักเหนื่อยบ้าง เพราะที่งานจัมป์นะ คนเยอะมาก ร้อนๆก้อร้อน เหนื่อยอีกตะหาก

ก้อแค่นี้ล่ะ วันนี้เล่นเขียนสองEntryเลยแฮะ ฮิๆๆๆ โดนพ่อจี้หลังจะเอาคอมแล้วอ่ะ ไปล่ะ

Tschuess!!!

วันนี้ ไม่ต่างจากเมื่อวานเท่าไหร่หรอกนะ มันคือนรกดีๆนี่เองล่ะ ตอนเช้าระดับเราถูกเรียกเข้าหอประชุม เข้าไปทำอะไรหรอ? ก็ไปทำอะไรที่มันมีสาระมากๆเลยค่ะ เช่นเข้าไปนั่งฟังเค้าบ่นๆๆๆ รูสึกว่าวันนี้จะโรคจิตตรวจผมตรวจเครื่องแบบอีกตะหาก เราโชคดีไม่มีปัญหาค่ะ กระโปรงก็นะ ยาวคลุมเข่าผ่านพอดี ส่วนผมก็ตรงเช๊ะเหมือนเด็กดีไม่มีผิดเพี้ยน หารู้ไม่ว่าเราไว้ยาวจนมันรวบได้ทั้งหัว(ถึงจะไปตัดมาแล้วก็เหอะ) แถมยังซอยข้างหน้าอีกตะหาก แล้วมันก็มีแบบทดสอบวัดค่านิยมอะไรก็ไม่รู้อ่ะ ซึ่งมันมีสาระมากๆเลยล่ะ(ประชดน่ะค่ะ) เราเองอยากจะยกตัวอย่างซักข้อสองข้อ แต่ว่ามันจำไม่ได้แฮะ ไม่ได้ใส่ใจจะจำ แล้วเค้าก็พร่ำบ่นต่อไปจนกินคาบแรกของเรา ซึ่งมันเป็นคาบว่างค่ะ ToT โอ๊ยยยยยย อะไรวะเนี่ย แมร่งๆๆๆๆ เซ็งชิบๆเลย กะจะหลับซักงีบ น่าเบื่อเจรงๆ

ค่ะ ต่อมาก็คาบทำอาหาร วันนี้อาจารย์แกให้ลงมือทำเค้กแล้วค่ะ หลังจากที่เรียนมาสองครั้งก็ได้แต่ฟังเค้าบ่น ก็สนุกดีค่ะ แตว่ามีอย่างนึงเซ็งชิบๆค่ะ คือว่ามันมีเครื่องตีขนมเครื่องเก่ากะเครื่องใหม่ค่ะ มีอยู่แค่สองเครื่องนี่แหละ เราก็จัดแจงแงะเครื่องใหม่ออกมาจากกล่องเลยนะ แล้วก็เอาหม้อเอาหัวตีไปล้างแบบเตรียมใช้เต็มที่ ต่อเสร็จเรียบร้อย เราต้องยกเครื่องนี้ให้กลุ่มอื่นใช้ค่ะ เวงกำจริงๆ ส่วนเราเรอะ ใช่เครื่องอีแก่หงำเหงือก ต้องไปล้างหม้อกะหัวตีใหม่ แถมยังถูกถีบหัวส่งให้แบกเตรื่องดีน้ำหนักเบาๆ(ประชด)ไปหาที่อื่นใช้เพราะเต้าเสียบปลั๊กตรงนั้นมันไม่พอ เออ ดีจริงๆเลยนะ ความยุติธรรมนี่หาได้บนโลกใบนี้เยอะแยะเลย ฮะๆๆๆๆๆ แต่ว่าเราก็ยังสนุกกะการนั่งจ้องเนยกะน้ำตาลที่อยู่ให้หม้อถูกตีให้ฟูขึ้นๆ แล้วหลังจากนั้นก็ทำอะไรไม่รู้อ่ะ เอาไข่ใส่ลงไปทีละฟองมั้ง และก็เทนมใส่แป้งลงไปอะไรประมาณนี้แหละ แล้วก็ต้องทาเนยที่พิมใส่เค้กอ่ะค่ะด้วยอ่ะ แต่ว่าเนยกลุ่มเราหมดแล้วอ่ะ ไม่พอใช้อ่ะ ก็เลยต้องไปขอกลุ่มอื่นมา กลุ่มที่เรายกเครื่องตีอันใหม่ให้เค้าใช้นั่นล่ะค่ะ ก็ถือว่าเจ๊ากันไปนะ- -'' แล้วก็ตักใส่พิมเอาเข้าตู้อบ กำลังอยู่ว่า จะให้ใครชิมคนแรก จะให้ใครเป็นคนรับเคราะห์ หึๆๆๆๆ จะเอาไปให่หมาที่บ้านกินมันนานไปคอยไม่ไหว หาเพื่อนห้องอื่นที่โรงเรียนนี่แหละ หึๆๆๆๆ(ชั่ว) แล้วเราก็ไปกินข้าว อาจารย์แกบอกว่ากินเสร็จแล้วค่อยมาเอา พอเรากินเสร็จก็มานะ แต่แบบว่า พอเค้าเอาออกจากเตาอบ เรื่องที่เรราคิดอยู่ว่าจะเอาไปให้ใครกินรับเคราะห์ดีมันห็หายไปจากสมอง

มันน่ากินมากๆเลยจอร์จ สีก็สวย กลิ่นก็หอม!!!!!

ความรู้สึกมันเหมือนตอนที่เราเห็นปกการ์ตูนที่พระเอกเท่มากกกกกก อยากกระโดดเข้าไปคว้าไว้เดี๋ยวนั้นเลย อาจารบย์แกตัดมาให้กินชิ้นนึงค่ะ อร่อยโคดดดด!!!! ไม่น่าเชื่อว่าเค้าฝีมือเรากับเพื่อนจะอร่อยได้ขนาดนี้ สรุปคือวันนี้ได้เค้กกลับมาชิ้นนึง พอขึ้นไปเรียนอังกฤษ แพนกะจ๋า(เพื่อนอีกห้องนึงที่มาเรียนรวมกันชัวโมงอังกริดอ่ะ) มันขอเค้กเราเอาไปสูดกลิ่น มันสูดกันหยดหยองมากค่ะ - -'' เหมือนพวกคนโรคจิตดมชุดชั้นในผู้หญิง ไม่ก็พวกวัยรุ่นดมกาวไรเงี้ย(โทดทีนะเพื่อน)

ก็ไม่มีไรและ หลังจากนั้นก็เรียนๆหลับแล้วกลับบ้าน

Tschuess!!!!